Συννεφιασμένα βλέμματα για τρεις


Στην εκπνοή κάθε έτους, αρχίζουν να αναδύονται στην επιφάνεια της λίμνης του περασμένου χρόνου όσα δικαιωματικά κατοχύρωσαν τη θέση τους εκεί, όσα προσέδωσαν την ποιότητα στις αναμνήσεις, το χρώμα και την υφή τους. Η φετινή εκπνοή είναι αναδρομική και βαθύτερη για μένα. 

Απ' τον πυθμένα της λίμνης των τελευταίων τριών χρόνων βλέπω να εκτινάσσονται στην επιφάνεια στιγμές με ανθρώπους που επέλεξα και με επέλεξαν ώστε να ταξιδέψουμε ως συνοδοιπόροι. Με έμαθαν να μπορώ να προφτάνω το βήμα τους, να νιώθω ασφάλεια στο πλάι τους και, φέροντάς τους μέσα μου, να νιώθω ασφάλεια και στα βήματά μου εκτός κοινής οδοιπορίας, καθιστώντας την εν τέλει πάντοτε κοινή.

Το καλοκαίρι του 2013, μετά το τέλος της 4ης Ακρόασης Νέων Δημιουργών της Μικρής Άρκτου, σήκωσα το τηλέφωνο και στην άλλη γραμμή ο Παρασκευάς Καρασούλος με καλωσόρισε στην Μικρή Άρκτο. Ξεκίνησε τότε ένα ταξίδι που, ακολουθώντας σήμερα τα ίχνη του, μου φανερώνονται διακριτές οι επιδράσεις κάθε προσώπου μέσα μου, οι υπερβάσεις του εαυτού και οι υπερβάσεις των υπερβάσεων ώστε τα όνειρα να γίνουν πραγματικότητα, ενδεδυμένα με το ανθρώπινο στοιχείο μιας αγκαλιάς.

Πρέπει να μάθεις να αγαπάς τον εαυτό σου, να τον φροντίζεις, να δέχεσαι τότε και την αγάπη των άλλων ώστε στο τέλος να μπορείς και να την επιστρέψεις. Είναι μέρος της ενηλικίωσης, τρόπος της ευτυχίας, λόγος να προχωράς. Μια ενηλικίωση που θα είχε πολύ διαφορετικό χώρο και χρόνο, τρόπο και τροπή, εάν δεν ήταν στην ζωή μου παρών με τόση αγάπη, υπομονή και επιμονή ο Παρασκευάς Καρασούλος, δίνοντάς μου δύναμη κι ελπίδα να βρω τον τρόπο για πολλά περισσότερα απ' τους στίχους καθεαυτούς. Γιατί οι στίχοι είναι απόσταγμα της ζωής. 

Η Μικρή Άρκτος στο σύνολό της, ο Παρασκευάς Καρασούλος, ο Ανδρέας Γεωργιάδης, η Βιβή Γερολυμάτου, τα παιδιά της ακρόασης και στην προκειμένη περίπτωση ο Σπύρος Παρασκευάκος και η Δήμητρα Σελεμίδου έχουν σταθεί στο πλάι μου αυτά τα χρόνια αγαπητικά και γενναιόδωρα στο χρόνο και το συναίσθημά τους. Έχω μοιραστεί μαζί τους, από τα δεκαπέντε μου χρόνια, τις καλλιτεχνικές ανησυχίες, το άγχος του σχολείου και των πανελληνίων, τους έρωτες, τις χαρές, τις απώλειες, την ευτυχία της δημιουργίας και της κυκλοφορίας της με τέτοιο τρόπο που είμαι πραγματικά ευγνώμων και συγκινημένος κάθε μέρα. 

Τα Συννεφιασμένα Βλέμματα είναι το πρώτο μας τραγούδι με τον Σπύρο και τη Δήμητρα, το πρώτο από το προσωπικό μας άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει την άνοιξη, με την ενορχηστρωτική επιμέλεια, φροντίδα και μοναδική δυνατότητα του Γιώργου Ανδρέου να πραγματώνει μουσικά τον κόσμο μας, να του δίνει υπόσταση μέσα από το βλέμμα του, με μια ακριβή εμπειρία χρόνων. Και τελικά περισσότερο από ένα τραγούδι, είναι μια καταγραφή της πορείας αυτής και των τριών, του Σπύρου, της Δήμητρας και τη δική μου, της υπέρβασης του εαυτού μας, του πάθους και της επιμονής μας να αγαπάμε. Κι αν τα βλέμματά μας να είναι συννεφιασμένα, αυτό είναι το τίμημα του να στρέφεις σήμερα το βλέμμα σου στον ουρανό. Σήμερα που έχει συννεφιά - από Παρασκευή λέει έχει ηλιοφάνεια. 

Tea Party Θρηνούντων

Linda Jacobus, Morning Tea
Τα τηλεοπτικά κανάλια στρίμωξαν την είδηση ενός θανάτου, που φαίνεται να είναι αποτέλεσμα κριτικής, μεταξύ εκπομπών κριτικής στιλιστικών επιλογών επωνύμων. Φορτωμένο το πρόγραμμα με εκκεντρικά φορέματα και αποκαλυπτικά μπλουζάκια. «Ας αλλάξουμε θέμα.» Ας αλλάξουμε ρούχα. Κάτι πιο ελαφρύ, ίσως; Κάτι μας κάνει στο μάτι, βρε παιδί μου, πολλά τα μοτίβα, μας έπιασε δυσφορία.

Τα κοινωνικά δίκτυα έγιναν λάκκος. Οι δημοσιεύσεις, σαν από κόλπο ταχυδακτυλουργού, μεταμορφώθηκαν με μιας σε λουλούδια και συνόδευσαν το χώμα στην ταφή. Τραγούδι αφιερωμένο, θρήνος κοινοποιημένος, ενός λεπτού σιγή – σταθείτε! Εγώ, γιατί τη βγάζω μεγαλύτερη; Σαν να διαρκεί αιώνες αυτή η σιγή, αυτή η σιωπή – όχι; Ενδεχομένως κάτι δεν πάει καλά με το ρολόι μου – συγχωρήστε με.

Τα απογευματινά τηλεφωνήματα βάρυναν μια στάλα: «Ναι, μάτια μου, το άκουσα. Αχ! Έχει μαυρίσει η ψυχή μου απ’ το πρωί… Είκοσι χρονών παλικάρι. Τους γονείς του σκέφτομαι εγώ – κανείς δεν ξέρει τι περνάνε τώρα. Μην μου τα θυμίζεις κι εσύ. Να σου πω, με την κόρη σου πως τα πας; Ακόμα τα ίδια σου λέει, ε; Μην σκας – φάση είναι, θα περάσει.» Πιθανότατα η στάλα που βάρυνε τα τηλεφωνήματα, να ήταν στάλα στο τσάι τους, από υγρό εκχύλισμα στέβια - μην χοντρύνουμε κιόλας.

«Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα να υπάρχει, αλλά όχι να υπάρχει δίπλα μου, δίπλα στο παιδί μου.» Άνθρωπε, δεν είχε ανάγκη την άδειά σου για να υπάρξει. Μην περιμένεις να πεθάνει για να τον κάνεις ήρωα. Μην περιφέρεις τη συμφορά του σαν λάφυρο. Βέβαια, εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα που τώρα παίρνεις θέση, αλλά αύριο μην βρεθείς το ίδιο παθιασμένα απέναντί μου με τον δείκτη σου απλωμένο. Γιατί, άνθρωπε, μ’ έχεις πια μάθει να κουβαλώ μέσα μου ένα μαχαίρι πιο κοφτερό απ’ το δικό σου. Κι ακόμα το ακονίζεις.

εγγραφή στο blog

© Giannis Vassilopoulos. Από το Blogger.