The Social Network

Το καλοκαίρι του 2009 ο καλύτερός μου φίλος μού μίλησε για το Facebook. Αυτή την ψυχρή και άχαρη μπλε σελίδα. Ο αδερφός μου με είχε προειδοποιήσει τι επρόκειτο να ακολουθήσει, αλλά δεν τον άκουσα. Αντίθετα, πάτησα ενθουσιασμένος τον σύνδεσμο που έλεγε με όμορφα γράμματα: http://www.facebook.com/. Άνοιξε η σελίδα και τα μάτια μου πόνεσαν από το εκτυφλωτικό άσπρο φόντο, τα μπλε γράμματα και το πολλά υποσχόμενο slogan“Facebook helps you connect and share with the people in your life”. Βάζω όνομα, επίθετο, e-mail, κωδικό, φύλο και ημερομηνία γέννησης. Όλα ωραία και καλά… ή μήπως όχι; 

Πατάω Sing Up και να το πρώτο πρόβλημα. Το μπλε μας site είναι τόσο μαγικό, που εξαιτίας του αναγκάστηκα να γίνω 18 χρονών μέσα σε μόλις λίγα δευτερόλεπτα, μόνο και μόνο για να με αφήσει να το χρησιμοποιήσω. Μπαίνω μέσα, βάζω για φωτογραφία ένα λιοντάρι, επειδή είμαι λέων, και τώρα πρέπει να φάω 5 ώρες για να ενεργοποιήσω το chat. Έτοιμα όλα και ξαφνικά με κάνει add ο κολλητός μου. Φυσικά, εγώ μες στην τρελή χαρά τον αποδέχομαι και αρχίζω να γελάω με τις φωτογραφίες του. 

Η επόμενη χρονιά κύλησε ομαλά προς
                                                              τα
                                                         κάτω, καθώς έχανα καθημερινά φίλους και φίλες μου εξαιτίας των τσακωμών που είχαμε μέσα από το Facebook. Τσακωμούς που έμαθα απ’ έξω, διαβάζοντάς τους ξανά και ξανά. Τελικά το σλόγκαν δεν τηρεί τις υποσχέσεις του. Έτσι πέρασε το 2010, που ήταν η χρονιά στην οποία φάνηκε ποιοι ήταν φίλοι μου και ποιοι θα χάνονταν μοιραία με τον καιρό. Μετά ήρθε το 2011, που το ξεκίνησα γράφοντας ένα status με ευχές για όσους φίλους μού είχαν μείνει και για την καινούργια χρονιά. Μια χρονιά που μου φύλαγε πολλές εκπλήξεις, ευχάριστες και δυσάρεστες. Έχοντας πλέον κάνει μέρος της ζωής μου αυτό το κοινωνικό δίκτυο, οι περισσότερες αναμνήσεις μου από το 2011 έχουν σχέση με αυτό. Γνώρισα πολλούς ανθρώπους, όπως γνώρισα καλύτερα κι εμένα. Ένιωσα ερωτευμένος, πληγωμένος, απογοητευμένος και χαρούμενος. Με εκμεταλλεύτηκαν και εκμεταλλεύτηκα, πλήγωσα και απογοήτευσα. Όπως γινόταν ανέκαθεν και θα εξακολουθεί να γίνεται με όλο τον κόσμο εκτός κοινωνικών δικτύων. Εκεί που όταν πληγωνόμαστε, ερωτευόμαστε, απογοητευόμαστε και πέφτουμε θύματα εκμετάλλευσης, έχουμε απέναντί μας τα μάτια, το σώμα, το χαμόγελο, την κακία ή την αγάπη του προσώπου που ευθύνεται για όλα αυτά. Αν και στο τέλος, είτε πρόσωπο με πρόσωπο είτε οθόνη με οθόνη, η προδοσία πονάει το ίδιο· καλύτερα θα ήταν να αφήσουμε λίγες ακόμα ευκαιρίες στην αγάπη, που μόνο σε ένα βλέμμα, ένα χάδι και ένα χαμόγελο μπορεί να φανεί. 

Οι άνθρωποι θα μας προδώσουν πολύ εύκολα κοιτώντας μας στα μάτια και θα μας αγαπήσουν ενώ τους έχουμε γυρίσει την πλάτη. Το πρώτο σίγουρα θα γίνει ακόμα πιο γρήγορα μέσα από το Ίντερνετ, το δεύτερο ποτέ.

1 σχόλιο:

  1. "Αλλά όταν πληγώθηκες ερωτεύτηκες απογοητεύτηκες και έπεσες θύμα εκμετάλλευσης δεν είχες απέναντί σου τα μάτια το σώμα το πρόσωπο το χαμόγελο την κακία η την αγάπη του προσώπου που ευθύνεται για όλα αυτά τα συναισθήματα."
    Γιάννη να ξέρεις ότι κανένας δεν ευθύνεται για αυτά που νιώθει κάποιος και που ονομάζει συναισθήματα. Τις περισσότερες φορές το "πρόσωπο" που τον κάνει να νιώθει έντονα δεν είναι αυτό ταιριάζει για αυτόν. Η έντονη ανάγκη για ένα στήριγμα κάνει κάποιον να το βλέπει εκεί που δέν υπάρχει και να μην το βλέπει εκεί που υπάρχει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

εγγραφή στο blog

© Giannis Vassilopoulos. Από το Blogger.