Συννεφιασμένα Βλέμματα


Δεν θα μπορούσα να πω ότι προτιμώ τα γαλάζια μάτια περισσότερο από τα μελί, τα πράσινα ή τα καφέ. Πολλά απ' αυτά κοιτούν αδιάφορα και βλέπουν άλλα απ' ότι εγώ. Μάλλον προτιμώ τα συννεφιασμένα βλέμματα, με όποιο χρώμα κι αν τους τύχει. Αυτά που θυμίζουν το γαλάζιο τ' ουρανού στην αντανάκλαση μιας μοναχικής λίμνης. Με ποια λογική; Με απόλυτη λογική, μα ας μείνει απ' έξω από εδώ πέρα. Από αυτό το μόνο μέρος που η λογική χαρίζει απλόχερα την απουσία της. Το μόνο μέρος που κάτι μπορεί να επιβιώσει αψηφώντας τη.

Τα συννεφιασμένα βλέμματα βλέπουν τα σύννεφα να πλησιάζουν. Μόνο να πλησιάζουν. Γι αυτό έχουν τόσο ενδιαφέρον. Η μελαγχολία τους ακροβατεί στα όρια της βαθιάς θλίψης, μα πάντα κρύβει λίγη ελπίδα. Φαίνεται ότι αισιοδοξούν πως τα σύννεφα που βλέπουν να πλησιάζουν, τελικά δε θα φτάσουν ποτέ. Ευελπιστούν πως ο άνεμος θα δείξει έλεος και θα τα διώξει μακριά. Πως έχουν ήδη βρέξει τη βροχή που ήταν να βρέξουν. Και εκεί που έχουν πειστεί, το βλέμμα στρέφεται πιο πέρα και βλέπει κι άλλα σύννεφα να πλησιάζουν.

Αλίμονο κι αν φτάσουν ποτέ. Αν όντως υπήρχαν... τότε όλα θα ήταν ευκολότερα. Κάπου-κάπου θα έβρεχε μανιωδώς κι ο ουρανός μες στις βροντές θα έκανε το σώμα να τινάζεται, να εγκαταλείπει τον καλοστημένο ρόλο του για μία στιγμή. Ο άνθρωπος θα μπορούσε ν' αποδεχτεί πως εκεί για όπου πηγαίνει, θα τον βρει η καταιγίδα και πως πρέπει ν' αλλάξει δρόμο ή έστω να πάψει να επενδύει σ' αυτόν. Μα πάντα μένει λίγη ελπίδα, στα βλέμματα αυτά τα καταραμένα, που προτιμώ.

Μερικές φορές νιώθω άσχημα που μου αρέσουν τα συννεφιασμένα βλέμματα ή τα συγκεκριμένα γαλάζια μάτια. Είναι άδικο για όσους τα έχουν, να μη μπορούν να τα δουν έστω μία φορά. Αλλά, τι λέω; Αφού ακόμα κι αν ερχόταν μπροστά τους το βλέμμα που χρόνια περιμένουν, εκείνα θα κοιτούσαν διστακτικά τα σύννεφα που πλησιάζουν. Και σύννεφα τα ίδια θα είχαν γίνει.

2 σχόλια:

  1. Γιάννη το κείμενο σου εκπληκτικό!Και το χαρακτηρίζω έτσι γιατί μου έδειξες πως είναι το βλέμμα μου, είναι συννεφιασμένο.Ακόμα κι ας μην έχουν τα μάτια μου αυτό το σαγηνευτικό γαλανό χρώμα κι ας είναι μαυροκαστανά με κάποιες πινελιές από το κόκκινο χρώμα.Άλλη μια μου έκληξη είναι ότι δεν είχα συνειδητοποιήσει και παραδεχτεί πως έτσι βλέπω τα πράγματα.Επίσης σε ευχαριστώ γιατί αν και άνθρωπος με συννεφιασμένο βλέμμα με έκανες να δω πέρα από τα σύννεφα και το αστείο είναι ότι εξω μόλις σταμάτησε η βροχη.

    Ειρήνη Πολυδωροπούλου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ειρήνη, συγνώμη που άργησα ν' απαντήσω! :)
    Σίγουρα δεν το είχες συνειδητοποιήσει; Μάλλον όπως είπες δεν το είχες αποδεχτεί και παραδεχτεί. Κι αυτό είναι που κάνει τα βλέμματα τόσο συννεφιασμένα. Αν τ' αφήσουμε να βρέξουν όσα θέλουν, μετά θα είναι κι έξω και μέσα φωτεινά, ακόμα και με συννεφιά. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

εγγραφή στο blog

© Giannis Vassilopoulos. Από το Blogger.