Ψάρια στην ξηρά



Αυτός που γράφει και κάνει ένα διάλειμμα απ' τη συγγραφή, αρκετό για να φτάσει ν' αναρωτηθεί αν θα τον επισκεφτούν ποτέ ξανά οι λέξεις, ή αν όσα ήταν να πει, καλώς ή κακώς, τα είπε ήδη, είναι κάποιος που για όσο καιρό του πάρει να επιστρέψει στην αγαπημένη του συνήθεια, ουσιαστικά παίρνει ρεπό απ' όλη του τη ζωή. Κι αυτό γιατί το γράψιμο, όπως και να το κάνουμε, δεν είναι απλώς μια συνήθεια για όσους γράφουν, αλλά τρόπος ζωής.

Αυτός που παύει να γράφει για καιρό, παύει να θέλει ν' ακούει, να βλέπει, να αισθάνεται. Δεν ενθουσιάζεται από τίποτα νέο γιατί, ούτως ή άλλως, τίποτα δεν του μοιάζει νέο. Αλλά ακόμα και η σταθερή του αξία, οι αναμνήσεις, που κάτω από άλλες συνθήκες τον διέγειραν και του έδιναν λόγο να συγκινηθεί και να μπει ξανά στο ρόλο που τόσο αγαπάει, αυτόν του Νοσταλγού, ακόμα και αυτές του είναι πια αδιάφορες. Τίποτα δεν είναι αρκετά ενδιαφέρον για αυτόν τον αδρανή και άβουλο πλέον άνθρωπο. Τίποτα που ν' αξίζει να καταγραφεί σ' ένα χαρτί ή όπου αλλού είναι ευπρόσδεκτα τ' αλφάβητα. 

Κι αυτός όμως που γράφει ανελλιπώς, ακόμα και στις περιπτώσεις που μπορεί ν' αφήσει την εντύπωση ενός απολύτως οργανωμένου εσωτερικού κόσμου, που με σιγουριά και αποφασιστικότητα βγάζει απ' την αφάνεια προσεκτικά επιλεγμένα μέρη του εαυτού του, ίσως και σκόπιμα από μέρος του, είναι ευάλωτος σε παρερμηνείες. Ο τρόπος που μπορούν να φανούν κάποιες σκέψεις, στη σειρά και στοιχισμένες, με την ακρίβεια ενός φαινομενικά τελειομανούς πνεύματος, ξεγελούν τον δέκτη, όπως οι σκηνοθετημένες και χιλιοπροβαρισμένες κινήσεις του ταχυδακτυλουργού προσπαθούν ν' αποσπάσουν την προσοχή του θεατή απ' τις χαώδεις προετοιμασίες του επόμενού του τρικ. 

Ίσως τελικά να μπορεί να δικαιολογήσει κάποια περίοδο αδράνειας στον εαυτό του, αυτός ο άνθρωπος, που πίσω απ' τη παράσταση και τα θεάματα, προσπαθεί εναγωνίως και εμμονικά να επινοήσει περισσότερα μανίκια απ' όσα έχουν τα ρούχα του. Ναι, ίσως ακόμα και να δικαιούται λίγο χρόνο έξω απ' αυτή την άβυσσο που προσπαθεί να παρουσιάσει ως φωτισμένη. Ελάχιστες στιγμές χωρίς την μανιώδη απόπειρά του για την ποθητή Υπέρβαση. 

Ακούγεται δίκαια μια τέτοια συμφωνία με τον εαυτό του, αλλά μόνο αυτό δεν είναι. Μπορεί η φύση να θέλει πια απεγνωσμένα να την αφήσουμε στην ησυχία της για αρκετούς αιώνες, αλλά οι λέξεις, η ευαισθησία, η οποιαδήποτε αλήθεια του καθενός, αυτές δεν το ξεχνούν όταν παραμελούνται. Παίρνουν εκδίκηση, όπως όλα σ' αυτό τον κόσμο. Μόλις αντιληφθούν πως έστω και για λίγο δεν μας δένουν πια μαζί τους όσα μας έδεναν πριν, σαν προδομένες, οι λέξεις, η ευαισθησία κι οι αλήθειες, γίνονται άχρηστες στη ψυχή μας γιατί καταλαβαίνουν πως αποπειραθήκαμε να τις δούμε ως χρήσιμες στα χέρια μας, κι εκεί είναι που σπαρταρούν σαν ψάρια που τα πέταξαν στην ξηρά απλώς και μόνο για να δουν πως θ' αντιδράσουν.

Ο άνθρωπος που αφήνει την αλήθεια του απροστάτευτη σε μια αρένα ψεμάτων για να διασκεδάσει βλέποντας ως που μπορούν να φτάσουν τα όριά της, προδίδει κι εκείνη όπως και τον ίδιο. Και σαν ψέμα θα καταδοθεί κι αυτός και θα ριχτεί μες στην αρένα της Αλήθειας, απ' όσα υποτίμησε κι έπαψε να θεωρεί αρκετά σημαντικά. Ο άνθρωπος αυτός όταν ηττηθεί,
στων νικημένων την γραμμή διατεταγμένος, 
στους νικητές ούτε ένα βλέμμα δε θα χαρίσει. 
Μετά από θάλασσες που θα 'δε ξανοιγμένος, 
αυτός που το ίδιο του καράβι αμελήσει,
θα ναυαγήσει.

3 σχόλια:

  1. Περίεργο αλλά και πολύ ωραίο το κείμενο σου.Γιατί για εμένα τουλάχιστον έχει ένα απερίγραπτο βάθος πέρα από την όλη πλατωνική λογική του.Γιατί το έχω βιώσει με έναν ευθύ ή με έναν πλάγιο τρόπο όπως το δει κανείς. Και είναι τόσο περίεργο σαν να έχεις εγκλωβιστεί σε έναν φριχτό κόσμο που παντού γύρω σου υπάρχουν καθρέφτες.Σου έυχομαι μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου να μην σου συμβεί ποτέ κι αν σου έχει συμβεί και το έχεις ξεπεράσει μπράβο γιατί χρειάζεται πολύ δυναμη.

    Ειρήνη Πολυδωροπούλου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλησπέρα Ειρήνη! :)

    Πονάει να βλέπεις τα «καράβια» σου να βυθίζονται, πόσο μάλλον ξέροντας πως ευθύνεσαι εσύ. Και πόσα καράβια ν' αλλάξει κάποιος, μένοντας πιστός στον προορισμό του; Ας χαρούμε έστω τη διαδρομή...

    Εύχομαι να πέρασες καλά το Πάσχα.

    Τώρα... βίρα τις άγκυρες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Giannh exeis dikio to taxidi einai pou exei sasia opws leei ki o kabafhs sto poihma tou h ithakh. Kai nai perasa wraia to pasxa euxomai na perases ki esu to idio wraia. Kai enoeitai oti twra tis agkures tis exw 3exasei den bazw freno poutena pia.A kai sorry gia ta griklish sou apanthsa apo kinhto.

      Eirhnh Polydoropoulou

      Διαγραφή

εγγραφή στο blog

© Giannis Vassilopoulos. Από το Blogger.