Ο Σπόγγος


Με απαλό, νεανικό χέρι έπιασε για πρώτη φορά το σφουγγάρι, πρωτοδιόριστη, να σβήσει τ' όνομά της για να γράψει μια λίστα με απαραίτητα σχολικά είδη. Τότε οι μαθητές της είχαν μπροστά τους μια άπειρη καθηγήτρια που δεν ήξερε να ξεχωρίσει πότε κάνει λάθος, πότε πρέπει να παρέμβει, πότε να φωνάξει, πόσο χρόνο χρειάζονται τα παιδιά να μεταφέρουν στα τετράδια τους όσα γράφει στον πίνακα για να τον σβήσει τη κατάλληλη στιγμή.

«Ειιι!» ακούστηκε μια βαθιά φωνή, ενώ αυτή είχε γυρισμένη τη πλάτη σβήνοντας τα λίγα που είχε γράψει.«Μη, μη, μη, μη, μη… όχι το τελευταίο! Αμάν πια κυρία…».
Γυρίζοντας να δει τι συμβαίνει, έπιασε τους περισσότερους μαθητές να ανταλλάσσουν ειρωνικά βλέμματα. 
«Που έχεις μείνει;» απευθύνθηκε  στο παιδί με τη βαθιά φωνή.
«Ένα τετράπλευρο λέγεται εγγεγραμμένο σε κύκλο… όταν;»
«Ένα τετράπλευρο λέγεται εγγεγραμμένο σε κύκλο, ΑΝ οι κορυφές του είναι σημεία του κύκλου. Αν πρόσεχες στην αρχή αντί να μιλάς, μπορεί και να προλάβαινες.» τον επιτίμησε χωρίς να του αφήσει περιθώριο να απαντήσει και συνέχισε: «Πάμε στις ασκήσεις, ποιος θέλει να σηκωθεί;»

Λίγες δεκάδες αποφοιτήσεις αργότερα, σήμερα, μπαίνει εξαντλημένη στη τάξη, ελαφρώς αργοπορημένη μετά το τέλος του διαλείμματος. Κοιτάει προσεκτικά τα ανυποψίαστα παιδιά, ώσπου φτάνει στην έδρα και παρατά σε μια άκρη τη τσάντα της. Το φουλάρι, αφού σέρνεται στο πάτωμα καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής, το ακουμπά στη πλάτη της καρέκλας της.

«Γεια σας κυρία» τη χαιρετά ο πρώτος μαθητής της. «Γεια σας κυρία» ακολουθεί όλη μαζί η τάξη, τέλεια συγχρονισμένη. Πλέον ξέρει τις διαφορές ανάμεσα  σε αυτά τα δύο «Γεια σας κυρία» και της αρέσει  που μπορεί να τις εντοπίσει αστραπιαία μετρώντας την ατμόσφαιρα της τάξης και την αύρα της κάθε μέρας. «Γεια σας παιδιά…». Από τη πρώτη φορά που έγινε αυτό ως τώρα έχουν περάσει τόσα χρόνια που τα νούμερα, τα σχήματα και τα γράμματα που σβήνει από τον πίνακα έχουν γίνει η αναπνοή της. Το έχει συνηθίσει μα όταν το σκέφτεται ξεροβήχει, μήπως και απαλλαγεί από τα χρόνια, από τη φθορά.

Με γερασμένο χέρι τώρα πια σφίγγει στη χούφτα της το ακόμα πιο φθαρμένο σφουγγάρι. Βιαστική να προλάβει, το ακουμπάει πάνω στον πίνακα κι επιπόλαια το σέρνει μία δεξιά μία αριστερά αφήνοντας τα περισσότερα ανέπαφα. Ανοίγει τη χούφτα που είχε κλείσει σαν γροθιά και σχεδόν αφήνει το σφουγγάρι στο κενό. Αυτό ακουμπάει με μια άκρη του στο πηχάκι του πίνακα κι έπειτα από δυο – τρεις στροφές στον αέρα, φτάνει στο πάτωμα αφήνοντας συννεφάκια κιμωλίας σε κάθε ένα από τα λίγα του αναπηδήματα.

Δεν δίνει σημασία. Συνεχίζει να γράφει πάνω στα προηγούμενα γράμματα ενώ πατάει με τα πόδια της το σφουγγάρι. Γυρίζει να εξηγήσει κάτι κοιτώντας στο κενό, χωρίς να περιμένει τη καταφατική κίνηση των κεφαλιών, τραβώντας με τα παπούτσια της τις άκρες του σφουγγαριού λίγο πριν αυτό σκιστεί. Γεμίζει ξανά τον πίνακα. Σκύβει, σηκώνει το σφουγγάρι και το ξαναπετάει βίαια στο πάτωμα.

«Κυρία, έπεσε κάτω.»
«…και φέρνουμε μια κάθετη στην υποτείνουσα...»
«Κυρία, το σφουγγάρι!»
«Α, ο σπόγγος!» γελάει «Ούτε που το κατάλαβα.»
«Ναι… ο σπόγγος. Σας πέφτει κάθε φορά.»
«Ε τι να κάνουμε τώρα;» αν εκείνη τη στιγμή ένας καταρράχτης έσπαζε τα παράθυρα εισβάλοντας από κάθε μεριά της αίθουσας, δεν θα την ένοιαζε καθόλου. Θα έκλεινε τα μάτια της, θα αναστέναζε κιμωλία και θα άπλωνε την αγκαλιά της ορθάνοιχτη στο νερό. Που τέτοια τύχη όμως;

Σκύβει ξανά κι απλώνει το δεξί της χέρι να πιάσει το σφουγγάρι, ενώ με το άλλο στηρίζεται στο πόδι της. Μ’ ένα όχι και τόσο πνιχτό βογκητό, ξανασηκώνεται. Φέρνει μπροστά της το σφουγγάρι, σε κατάλληλη απόσταση για να το βλέπει χωρίς τα γυαλιά της πρεσβυωπίας και το γυρνάει στα χέρια της παντελώς αφηρημένη. «Τι να κάνουμε;» επαναλαμβάνει ψιθυριστά και ταλαντεύει το κεφάλι της σαν ήρεμη λίμνη που της έσταξαν μια σταγόνα στο κέντρο κι αναστατώθηκε.

Στρίβει πάλι προς τον πίνακα, κρατώντας το σφουγγάρι ακόμα μέσα στα δυο της χέρια. Με το βλέμμα χαμηλά, το κοιτάει έντονα για πρώτη φορά συνειδητοποιώντας πόσο σημαντικό της είναι. Να μπορούσε να σβήσει τα πάντα. Θα γύριζε και θα έσβηνε τους μαθητές έναν -έναν, τα κάγκελα των παραθύρων της αίθουσας, τις γραμμές από τα πλακάκια, όσα τη κράτησαν εκεί μέσα, κάθε όριο. Τα όρια που έθεσαν τα χρόνια στο πρόσωπό της, σαν χωρισμένες πόλεις μιας χώρας που βρίσκεται σε εμφύλιο, θα τα έσβηνε κι αυτά, να μην υπήρχαν σημάδια. Θα έσβηνε τον εαυτό της και όσα αγάπησε τόσο που αφέθηκε και άφησε να τη καταστρέψουν με τον πιο λατρεμένο της τρόπο. Να τα έβλεπε αυτά στον πίνακα γραμμένα, να γινόταν ξαφνικά ο πίνακας ζωή της και κανείς δεν θα μπορούσε να τη σταματήσει. Κανείς.

«Κυρία, κάνετε λίγο αριστερά;» πήρε το θάρρος κάποια κοπέλα από τα πίσω θρανία, μετά από παρακίνηση των άλλων.
«Ε;» αναφώνησε, γυρνώντας απότομα τον κορμό της για να δει τη κοπέλα. Με γουρλωμένα τα μάτια και μισάνοιχτο το στόμα, με το ένα πόδι μέσα στον κόσμο που χάθηκε πριν, μετράει τα παιδιά μήπως κι όντως έσβησε κανένα. Ησυχάζει που όλα είναι εκεί, κάνει δυο βήματα αριστερά και ανοίγει αργά τη γροθιά της. Από την ένταση την είχε σφίξει τόσο δυνατά, που τα μακριά της κόκκινα νύχια την είχαν πληγώσει στις παλάμες. Καταλαβαίνοντας πως είχε χάσει ώρα από το μάθημα, σηκώνει αμέσως το σφουγγάρι να σβήσει τον πίνακα ώσπου τη διακόπτει το κουδούνι.«Καλά, αφήστε το…» ξεφεύγει από το στόμα κάποιου παιδιού.

Εκείνη γυρίζει ξανά προς τη τάξη και φαίνονται όλοι να συμφωνούν μαζί του. Να συμφωνούν πως απέτυχε. Πως μετά από τόσα χρόνια, ακόμα δεν έχει μάθει πότε έρχεται η στιγμή που πρέπει να σβήσει τα πάντα και να τα γράψει από την αρχή, σαν να είναι ζωή της.

5 σχόλια:

  1. Γιάννη την ιστορία σου θα την χαρακτήριζα συγκινητική. Λόγω του χρόνου χαμένου ή αξιοποιημένου σωστά. Ξες το χαμένο στο χθες μυαλό μου άργησε να καταλάβει την εμπειρία μέσα στη γρήγορη στασιμότητα του χρόνου. Και όλο αυτό μου δημιούργησε μία περίεργη συγκίνηση.

    Ειρήνη Πολυδωροπούλου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλησπέρα Ειρήνη! :)

    Οι περίεργες συγκινήσεις είναι που μένουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συγχαρητήρια Γιάννη!!! Έχεις πάρα πολύ ωραίο στυλ γραφής! Όλες οι ιστορίες είναι καταπληκτικές! Συνέχισε έτσι!! :)

    Μαρία Τσιάντη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλώς ήρθες Μαρία! Σ' ευχαριστώ πολύ! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τρυφερή η ματιά σου στην καθηγήτρια.
    Ομορφη γραφή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

εγγραφή στο blog

© Giannis Vassilopoulos. Από το Blogger.