Στην Κρεμάστρα

Εικονογράφηση κειμένου: Νικολέττα Παπακωνσταντίνου
Η επενδυμένη με ύφασμα πολυτελείας κρεμάστρα, αιωρείται μες στο σπίτι της διαρκώς. Ακούγονται φθαρμένα βινύλια. Ανάβει αρωματικά κεριά στο σαλόνι. Ξεσκονίζει τα έπιπλα εμμονικά. Περιμένει κόσμο. Σε λίγο κλείνει τα δεκάξι, η πολυκαιρισμένη κρεμάστρα. Η ρετροσπεκτίβα της αν προβαλλόταν σαν φιλμ στο άσπρο του τοίχου θα πλημμύριζε το χώρο στιγμές. Εκεί μέσα θα ήθελε να κολυμπούσε.

Τα πρώτα χτυπήματα στη πόρτα. Καλωσορίζει τον καθένα ξεχωριστά. Της εύχονται και φιλιούνται σταυρωτά κι απ' απόσταση, μη και ξοδέψουν παραπάνω συναίσθημα. Εμπνέει πάντα στους καλεσμένους της την ανάγκη να γδύνονται από τις χοντρές τους καμπαρντίνες, τα μοντγκόμερι και τα κάθε είδους πανωφόρια τους και να της τα φορτώνουν. Κρεμάστρα είναι - έτσι και της φέρονται. Όπως και να 'χει, εκείνη εξουθενώνεται. Παρόλα αυτά, ως σωστή οικοδέσποινα, απλώνει τα χέρια της κι αφού μαζεύει απ' όλους όσα τους βαραίνουν, τα φοράει το ένα πάνω από το άλλο, σαν παλτό χοντρά κι ασήκωτα, και συνεχίζει να αιωρείται προσφέροντας τους ποτά και γλυκά.

Μεθυσμένοι, περισσότερο με την ιδέα της μέθης, οι καλεσμένοι αρχίζουν ν' αναπολούν, ν' αποκαλύπτουν μυστικά. «Ἐν οἴνῳ ἀλήθεια» ακούγεται από μια γωνιά, κι η κρεμάστρα που δεν γνωρίζει τα παλιά αδιαφορεί. Νηφάλια ανέκαθεν, κρατώντας με πείσμα τις ισορροπίες, δεν την αφορά, ούτε και θέλει να τους δει να ξεγυμνώνονται κι απ' τις «ασπίδες» τους. Τα πανωφόρια φτάνουν και περισσεύουν, παραπάνω βάρος δεν ανέχεται. 

Το πάρτι γενεθλίων της πλησιάζει στο τέλος του. Μία τούρτα υπερφορτωμένη, σαν την κρεμάστρα, με δεκάξι κεριά φτάνει στο τραπέζι και τα φώτα σβήνουν καθυστερημένα. Οι καλεσμένοι φωνάζουν μεταξύ τους να προλάβουν το κομμάτι τους. Τραγουδούν ασυγχρόνιστα. Τους αγαπάει. Κοιτά τα πρόσωπά τους με τ' αγέρωχό της βλέμμα. Σιωπούν και μ' αγωνία περιμένουν την ανάσα της που 'ρχεται σαν ξεφύσημα απ’ το αβάσταχτο βάρος των παλτό. 

«Τι ευχήθηκες;» 
«Ν' αντέχω τα παλτό σας, για άλλα τόσα χρόνια.»

4 σχόλια:

  1. To παίρνω προσωπικά γιατί ταιριάζει στην σημερινή γιορτή που έχουμε εδώ :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. «Τι ευχήθηκες;»
    «Ν' αντέχω τα παλτά σας, για άλλα τόσα χρόνια.»
    Αχ, αυτή είναι η πιο γλυκιά που θα μπορούσε να κάνει....Μακάρι κι εμείς ή βασικά ας μιλήσω για τον εαυτό μου να μπορούσα να κάνω μια τόσο σοφή και δυνατή ευχή στα γενέθλια μου...Αν και θα αργήσουν ακόμα αρκετά γιατί ήταν μόλις τον περασμένο μήνα θα το θυμάμαι για να κάνω αυτή την ευχή που τόσο λαχτάρησα...Γιάννη απλά θαυμάσιο κείμενο...

    Ειρήνη Πολυδωροπούλου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. " Τα πανωφόρια φτάνουν και περισσεύουν, παραπάνω βάρος δεν ανέχεται."
    Eίναι σοφή αυτη η κρεμάστρα!
    Χρόνια της Πολλά Πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @Tzina Varotsi
    Μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς; :)

    @Ειρήνη Πολυδωροπούλου
    Μπορείς να ευχηθείς και χωρίς λόγια. Τ' αστέρια εξάλλου δεν νομίζω πως μιλούν τη γλώσσα μας. :)

    @Teteel
    Η κρεμάστρα που πλέον έγινε 16 λέει ένα τεράστιο ευχαριστώ! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

εγγραφή στο blog

© Giannis Vassilopoulos. Από το Blogger.