Τ' Ανούσιά μας Σχέδια

Εικονογράφηση κειμένου: Νικολέττα Παπακωνσταντίνου
Ξέρω κάποια πράγματα γι' αυτήν εδώ τη θλίψη, γι' αυτήν εδώ την απόγνωση. Είναι σφιχτή, σαν μπλούζα παιδική που συνηθίζεις και φοράς ως τα γεράματα. Είναι επεκτατική, σαν πολιτική αυτοκρατοριών και ύπουλη, σαν οφθαλμαπάτη σχεδίου του Escher. Η άγκυρά της ριγμένη στ' άπατα βυθίζεται ατέρμονα. Τα πυρακτωμένα της άκρα σε σημαδεύουν σε κάθε τους άγγιγμα. Είναι σαν κάποιο δράμα που σου μοιάζει. Ερωτεύσιμη, καθηλωτική· σε κάνει να εξαρτάσαι απ' αυτή.

Εγγυάται μακροπρόθεσμη ανισχυρότητα, ασφυκτική ανασφάλεια, αβάσιμο φόβο... Σαν να διαβάζεις παρενέργειες χαπιών δεν ακούγεται; Αν ναι, σκέφτεσαι σωστά· γι’ αυτό περίπου πρόκειται. Στη προκειμένη περίπτωση μιλάμε για πλασέμπο. Κι η πλάκα είναι ότι ξέρεις πολύ καλά πως δεν έχει νόημα να τα παίρνεις, αλλά κάπου πρέπει να ρίξεις την ευθύνη γι' αυτήν εδώ τη θλίψη, γι' αυτήν εδώ την απόγνωση. Τα λέω λάθος; Για να σου θυμίσω... Τι έχεις; Δεν είσαι καλά, ε; Έχετε να μιλήσετε καιρό; Μήπως τσακωθήκατε; Σου λείπει; Σε μπερδεύει; Αμφιβάλλεις αν πραγματικά νοιάζεται; Αλήθεια, έχει καθόλου σημασία για σένα για ποιο πρόσωπο μιλάμε ή απλώς δημιουργείς τις κατάλληλες συνθήκες για να δικαιολογήσεις αυτή την αίσθηση που σου θυμίζει πως ρημάζεις; Ρητορική η ερώτηση, μην μπαίνεις στον κόπο.

Ξέρω κάποια πράγματα γι' αυτήν εδώ την θλίψη. Είναι και χαρά κατά καιρούς, αισιοδοξία. Είναι όνειρα που δίνουν ανάσα πριν τον πνιγμό. Είναι τα σχέδια που κάνεις. Είναι που το τώρα δεν σου είναι ποτέ αρκετό, που υπάρχει η ελπίδα για κάτι αλλιώτικο, για κάτι που μοιάζει πιο σωστό και το περιμένεις πιστά. Ξέρω τι ευθύνεται, τι κρύβεται πίσω απ' την αρχιτεκτονική των ακατοίκητων πόλεων που 'χει χτίσει μέσα σου η θλίψη: Η προοπτική.

Σ’ αυτήν ανήκουν όλα μας τα υπάρχοντα, όλα σ’ αυτήν τα ’χουμε γράψει. Αυτήν αγαπάμε κι αυτήν φοβόμαστε. Γι αυτό κι η έντασή μας δεν στέκει και δεν μπορεί ν' αναλάβει όσα της αναθέτουμε. Επειδή δεν είναι αληθινή, δεν υποστηρίζεται από τίποτα πέρα από απλώς μια υποθετική συνέχεια των συμβάντων της ζωής μας. Οι σχέσεις μας κι εκείνες πλαστές, κι εκείνες μη πραγματικές. Τους ανθρώπους που γνωρίζουμε τους εκμεταλλευόμαστε σαν πρώτη ύλη. Τους περνάμε στο αχόρταγο μυαλό μας κι εκεί τους εξελίσσουμε σαν να 'ναι ρόλοι, ιδέες, ιστοί. Μαζί τους κάνουμε συζητήσεις, πλάκες, δίνουμε αγκαλιές, μα μόνο στο μυαλό μας. Μας κοιτούν με πάθος, με όνειρα, με υποταγή. Όχι αυτοί. Οι εκδοχές τους που έχουμε επινοήσει. Η προοπτική που έχουμε δώσει στην αρχική ταυτότητα που μας παρουσίασαν. Τους κοιτάμε ξανά μετά από πολύ καιρό, δεν τους γνωρίζουμε. Κι αν έχουμε ερωτευτεί, περαστικά μας. Οι άνθρωποι αυτοί δεν υπάρχουν, γιατί η αλαζονεία μας να υποθέσουμε πως μπορούμε να σχεδιάσουμε το μέλλον σοφότερα απ' ότι η μοίρα είναι ικανή, δημιουργεί ανθρώπους στο νου και στη καρδιά μας και καταστάσεις που δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα και σ' αυτές φυλακιζόμαστε, σ' έναν δικό μας κόσμο, σε μια δική μας θλίψη.

Οι προοπτικές που έχουμε δώσει στη ζωή, διάφανες μα υπαρκτές, επεκτείνονται γύρω μας και σκοντάφτουν πάνω τους όσοι επιχειρούν να μας πλησιάσουν, ανήμποροι ν' ανατρέψουν τ' ανούσιά μας σχέδια. Τις προοπτικές τις κουβαλάμε σαν ιστορία μας οριστική κι αμετάκλητη. Ξέρω κάποια πράγματα γι' αυτήν εδώ την ιστορία. Μα εκείνη ξέρει για μένα επικίνδυνα περισσότερα.

14 σχόλια:

  1. Είναι σφιχτή, σαν μπλούζα παιδική που συνηθίζεις και φοράς ως τα γεράματα.

    έτσι.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ντουλάπες γεμάτες τέτοιες μπλούζες, σαν συλλεκτικές θλίψεις.

    Καλημέρα, είχα καιρό να σας δω. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. έχεις δίκιο.. πάντα σε διαβάζω αλλά είχα καιρό να αφήσω σχόλιο :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Συγχαρητήρια για το εξαιρετικό κείμενο και για την υπέροχη εικονογράφηση!
    “Οι προοπτικές που έχουμε δώσει στη ζωή, διάφανες μα υπαρκτές, επεκτείνονται γύρω μας και σκοντάφτουν πάνω τους όσοι επιχειρούν να μας πλησιάσουν, ανήμποροι ν' ανατρέψουν τ' ανούσιά μας σχέδια. Τις προοπτικές τις κουβαλάμε σαν ιστορία μας οριστική κι αμετάκλητη”
    Μάλλον ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να δραπετεύσουμε από τις προοπτικές αυτές είναι
    να υπενθυμίσουμε στον εαυτό μας πόσο μας βλάπτουν και πόσα μας στερούν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. αγγίζει την τελειότητα...θέτει και κάποιες φορές απαντάει σε προβληματισμούς..υπέροχο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Γιάννη νομίζω ότι δεν είναι λίγες οι φορές που σου έχω πει πόσο υπέροχα γράφεις και μέσα από αυτό μπορείς να επικοινώνησεις άψογα με τον υπόλοιπο κόσμο και να ακουμπήσεις διάφορες πτυχές στην ανθρώπινη ζωή. Δεν μπορώ να πω κάτι για οποιοδήποτε σημείο του κειμένου σου πραγματικά με έχεις αποστομώσει...Συγχαρητήρια.

    Ειρήνη Πολυδωροπούλου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ολα και ολοι ειναι καθρεφτης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πρώτη φορά διαβάζω κείμενο σου και πραγματικά εχω μαγευτεί!!! Δεν εχω τι να πω... Με άγγιξε και νομίζω ότι θα άγγιζε τον οποιοδήποτε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Μπράβο σου...μην αφήσεις αυτό το χάρισμα χωρίς να το εξαντλήσεις στα υπέρτατά του.Έχεις πολύ έξυπνη και συνειδητοποιημένη γραφή ικανή να σταθει σε εν δυνάμει ομιλία αλλα και μυθιστορηματική αφήγηση.Περισσότερο το γεγονός ότι ανοίγεις την ψυχή σου και αφήνεις τις αλλεπάλληλες κορδέλες που την στροβιλίζουν να τυλίξουν και τον αναγνώστη σε κάνουν ξεχωριστό...τουλάχιστον κατά την δική μου γνώμη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Τι ξεχωριστό κείμενο!
    Οι προοπτικές μας απλώνονται σαν δίχτυ ασφαλείας γύρω μας, νομίζουμε...
    και μετά "πιανόμαστε" στο ίδιο μας το δίχτυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Μπράβο σου!!! μα μήπως όλα αυτά δεν μας κάνουν Ανθρώπους ξεχωριστούς με τα πάθη μας και με τα ελλατώματα μας?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @Ανώνυμος 1:
    Ευχαριστούμε πάρα πολύ! Η εικονογράφηση έγινε από την φίλη μου Νικολέττα Παπακωνσταντίνου που είναι 17 χρονών και αγαπάει το σχέδιο όσο αγαπάω τη συγγραφή. :)

    @Ανώνυμος 2 + Ανώνυμος 3:
    :)

    @Ειρήνη Πολυδωροπούλου:
    Καλησπέρα Ειρήνη! Κάθε φορά χαίρομαι να βλέπω σχόλιό σου και το περιμένω μετά την δημοσίευση των κειμένων. :)

    @Ανώνυμος 5:
    Κι ειδικά όταν τοποθετούνται αντικριστά είναι ανυπόφορα. Τα ελαττώματά μας επ' άπειρον. Τι βασανιστήριο κι αυτό.

    @Ανώνυμος 6:
    Ευχαριστώ πολύ! :) Ε, θλίψη είναι αυτή. Είναι επιρρεπής στο να μας αγγίζει κι εμείς στο να την υποδεχόμαστε με την αγκαλιά μας ανοιχτή κι ευάλωτη.

    @Ανώνυμος 7:
    Πανέμορφο σχόλιο, ευχαριστώ πάρα πολύ - μακάρι να είναι έτσι!

    @Teteel:
    Και μας πετάνε ξανά στη θάλασσα ώσπου μας ξαναπιάνουν. Ξέρουν να παίζουν οι προοπτικές!

    @Aris Tsogias:
    Δυστυχώς νομίζω ότι έχουμε καταντήσει όλοι ίδιοι, να πενθούμε τη ζωή, να κλαίμε τη μοίρα μας και να μην επιτρέπουμε σε κανέναν να το ανατρέψει. Ίσως μας διαφοροποιεί λιγάκι ο βαθμός με τον οποίο το κάνει ο καθένας.

    Καλώς ήρθατε όλοι ❤

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Αυτό το "ξεχωριστό" που νιώθω μερικές φορές φαίνεται σα να είναι όντως αυτό που έψαχνα στη ζωή και είναι τόσο μαγικό που το βρήκα, έξω από την πραγματικότητα. Κι όμως δεν κρατάει. Γιατί να είναι τόσο εύθραυστη η ευτυχία...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

εγγραφή στο blog

© Giannis Vassilopoulos. Από το Blogger.