Ο Κουρέας

Ανδρέας Γεωργιάδης, «Το μπαρμπέρικο του Μνημιγιάν» 2014, μελάνι σε χαρτί.
Από την επικείμενη έκθεση «Αλεξανδρινό Κουαρτέτο», στην Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας.
Το μόνο που άφησα ως τώρα ίδιο απ' τα παλιά είναι ο Κουρέας μου, λίγο πιο κάτω απ' το σχολείο που τέλειωσα το δημοτικό. Πήγα μόνος πρώτη φορά, μετά από κάποιο σχόλασμα. Στριμώχθηκα, θυμάμαι, σ' ένα υπερυψωμένο κάθισμα νηπίων, να νιώσω πιο ασφαλής, περιμένοντας υπομονετικά στον μικρό μου θρόνο ν' αδειάσει το κουρείο. Στα ζεστά χρώματα των τοίχων, στις περσίδες που περιόριζαν το φως, στα γαλλικά τραγούδια που δεν καταλάβαινα, έθεσα το σημείο αναφοράς μου. Στο κουρείο αυτό, από τη μέρα εκείνη κι έπειτα, θα μετρούσα όλες τις αλλαγές. Ο χρόνος πια είχε πάρει μορφή, και κρατούσε ψαλίδι στα χέρια. 

Ακόμα επιστρέφω στον Κουρέα, με την αλλαγή την εποχών. Στην πρώην πόλη μου, την αιώνια. Ενοχικά του δείχνω όσα έχω γίνει, και τον αφήνω να τα ψαλιδίσει. Κι η κάθε ψαλιδιά του παίρνει λίγο απ' το βάρος μου, καθώς πέφτουν οι τούφες στο πάτωμα. Αβίαστα με επαναφέρει. Δίνει μορφή, θέτει τα όρια. Με το ξυράφι του Όκαμ οι λεπτομέρειες, κόντρα. Φυσά καυτό αέρα σ' όσα επιμένουν ν' απομείνουν. Ξεσκονίζει και τραβά τη μπέρτα κουρέματος με μια κίνηση, σαν να λέει μ' έναν τόνο ειρωνείας: «Έτοιμος, ξανά. Ξανά δέσμιος της αιώνιας σου πόλης.» 

Στον καθρέφτη του Κουρέα με κοιτώ τόσα χρόνια ν' αλλάζω. Ν' αλλάζει κι αυτός. Η ανατροπή θεοποιημένη, σαν όλα όσα από δειλία προτιμάμε μη πιθανά. Ατόφιος μέσα, μα με νέο πρόσωπο, με νέο ύψος, με ξένο σώμα. Τέτοιο που με κάνει ακατάλληλο για παιδικά καθίσματα. Τέτοιο που δυσκολεύομαι να μ' αναγνωρίσω. Και κάθε φορά αποχαιρετώ την προηγούμενη μου εκδοχή που έχει πια χάσει το κύρος της, παραδίδοντας το χώρο σε μια νέα. Μπροστά στον ίδιο καθρέφτη, το πριν και το τώρα. Στο κουρείο του Χρόνου. Πελάτης εγώ πιστός.

4 σχόλια:

  1. Η εικονα πρωτα , η διαφορετικα......οταν η καλλιτεχνικη δημιουργια εχει οιστρο
    Το κειμενο μετα η διαφορετικα .....οταν οι απουσιες της εικονας παντρευονται
    με τις αυλες μορφες του συγγραφεα ( του καθενα μας) και του κουρεα (του ειρεινοδικειου της ψυχης μας) . Ενα Δωρικο ΕΥΓΕ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γιάννη θα κάνω για μια ακόμη φορά την συνηθισμένη και ίσως κουραστική αρχή μου ο τρόπος της σκέψης σου εκπληκτικός ταυτόχρονα και μοναδικός, το κείμενο σου υπέροχο! Μου θύμισες όλες τις στιγμές που καθόμουν στον δικό μου θρόνο....στον οποίο σχεδόν ποτέ δεν ήθελα να κάτσω γιατί θα ερχόταν η στιγμή όπου η μαμά μου θα έκοβε τις αναμνήσεις μου...Ήταν ένα χαριτωμένο είδος θρήνου για το παιδικό μου μυαλό...Αχ, γλυκές αναμνήσεις από διαφορετικά άτομα, πρόσωπα, μυαλά, μα από ίδιες απλές ψυχές...!

    Ειρήνη Πολυδωροπούλου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Ανώνυμος
    Να είστε καλά! :)

    @Ειρήνη
    Κι εγώ κάποτε δεν ήθελα με τίποτα να κουρευτώ, ώσπου άρχισα να νιώθω την ανάγκη ν' απαλλαγώ απ' όσα περισσότερα είναι εφικτό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Oι αλλαγές, το πως τις βιώνουμε, αν τις φοβόμαστε, το καινούριο εγώ μας.
    Ετσι καταλαβαίνω το κείμενο σου.
    Γράφεις πολύ όμορφα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

εγγραφή στο blog

© Giannis Vassilopoulos. Από το Blogger.