Tο Δωμάτιο που Ζω

Linda Jacobus, Quiet Light
Η περιστρεφόμενη καρέκλα, το γραφείο, το κρεβάτι στο δωμάτιο που ζω, με ανέχονται. Το δωμάτιο το ίδιο με υπομένει. Η συνύπαρξή μας, θυμίζει σχέδιο Β' που τέθηκε σε ισχύ κάποια στιγμή ανάγκης. Κι όταν η γκρίνια δυναμώνει, το δωμάτιο πεισμώνει κι εύκολα παύει να με χωρά. Χωρίς δεύτερη σκέψη η κουρτίνα ξεσηκώνεται, κι η κουβέρτα, που συμμαχεί μαζί της, με αφήνει ξεσκέπαστο. Το δωμάτιο είναι φιλέκδικο, και του μοιάζω.

Παρ' ολ' αυτά έχουμε δεθεί, έστω μέσα απ' αυτή τη σχέση εξάρτησης. Στον τοίχο έχω κολλήσει χριστουγεννιάτικα λαμπάκια και τ' ανάβω καμιά φορά· αρέσουν σε όλους μας. Τα κεριά τα κρατώ μακριά απ’ το κομοδίνο, μη τα δει το πορτατίφ και ζηλέψει. Το κρεβάτι το στρώνω προσεκτικά, και τα βιβλία τα τοποθετώ στη βιβλιοθήκη βάσει του ύψους τους, με τα μικρά ταπεινά να κοιτούν τα μεγαλύτερα, σαν παιδιά που προσδοκούν να μεγαλώσουν. Η τακτοποίηση έχει γίνει συνήθεια, κι αν το δωμάτιο ήταν γάτα θα γουργούριζε συχνά.

Κι όπως συγυρίζω τα πάντα, και όπως τα τακτοποιώ στην εντέλεια, τ’ αφήνω και κάθομαι στην περιστρεφόμενη καρέκλα, να περιστραφώ. Λίγο μετά πάλι σηκώνομαι, με τ’ ακουστικά μπλεγμένα πάνω μου, να παίζουν μουσική και «βάζω ξανά τα πράγματα στη θέση τους». Μα δεν μου φταίει το δωμάτιο, που δεν είναι ψυχή μου. Και δεν μου φταίει που ακατάστατο το νιώθω διαρκώς. Όχι επειδή όλα στο δωμάτιό με δυσκολία με ανέχονται. Δεν ευθύνονται, δεν φταίνε εκείνα. Απ' όλα, στο δωμάτιο που ζω, λιγότερο με ανέχομαι εγώ.

4 σχόλια:

  1. Ευτυχης οποιος μπορει και βλεπει το δωματιο της ψυχης του κι ας ειναι ακαταστατο.Εξ αλλου, οσο μπορει και το βλεπει ,υπαρχει η ελπιδα να στειλει την αποφαση να το συγυρισει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το δωμάτιο της ψυχής μας είναι τελικά αυτό που υποφέρει από εμάς τους ακατάστατους...Ένα δωμάτιο που όσο κι αν το τακτοποιούμε δεν θα μπαίνει σε θέση..διότι επιβάλλεται σε αυτό συνεχώς το μεγάλο μας εγώ...

    Ειρήνη Πολυδωροπούλου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Λίγη ακαταστασία, μέσα μας κι έξω μας είναι ζωντάνια!
    -με τον χρόνο σιγά σιγά μαθαίνουμε όχι μόνο να ανεχόμαστε αλλά και να αγαπάμε τον εαυτό μας.-
    Θαυμάσιο κείμενο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @Ανώνυμος:
    Γι αυτό «το δωμάτιο που ζω» και όχι «το δωμάτιό μου».
    Δεν μου ανήκει αρκετά για να παρέμβω ουσιαστικά.

    @Ειρήνη Πολυδωροπούλου
    Μπορεί να μην πρόκειται για ακαταστασία, τελικά.
    Τα τουβλάκια ντόμινο τακτοποιημένα στα κουτιά τους τι νόημα έχουν;

    @Teteel
    Η ανοχή οδηγεί στην αγάπη ή στη συνήθεια;
    Μάλλον είναι προτιμότερη η συνεχής πάλη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

εγγραφή στο blog

© Giannis Vassilopoulos. Από το Blogger.