...και οι μόνοι

oil on canvas / 160x120cm
Η σταγόνα στο πρόσωπό της φευγαλέα – κύλησε κιόλας. Τώρα βρέχει για όλες τις άνυδρες μέρες του καλοκαιριού, τώρα η θάλασσα επιστρέφει απ’ τον ουρανό. Εκείνη επιταχύνει το βήμα της – η ταχύτητα τής δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι θα μπορέσει να ξεφύγει απ’ την καταιγίδα. Τα άλλοτε αέρινα μαλλιά της έχουν βαρύνει απ’ το νερό κι έχουν προδώσει το καστανό τους χρώμα για ένα πρόσκαιρο μελαχρινό.

Μέσα απ’ τις πικροδάφνες περνά η βροχή κι ανθοφορεί μαζί τους. Στη μέση ο δρόμος ποταμός και γόνδολες τ’ αμάξια – τρέχει τώρα, σε μια Βενετία της στιγμής. Αλλάζει γειτονιά, αλλάζει βήμα, βλέμμα κι όνομα. Σε κάθε γωνιά της πόλης παρελαύνουν ελεύθεροι οι παράλληλοι εαυτοί της, οι άλλες εκδοχές της. Οι περαστικοί πίσω απ’ τα ρούχα τους διαβαίνουν χωρίς πρόσωπο και μια σφαίρα τους συνοδεύει, σκιά στο βήμα τους.

Όπως κατεβαίνει τις σκάλες του μετρό, οι ήχοι της ροής του ποταμού μπλέκονται στην οχλοβοή. Ο ίδιος ο ποταμός ακολουθεί τα βήματά της προς τον σταθμό. Οι παράλληλοι εαυτοί της στριμώχνονται και μικραίνουν – ξάφνου γίνονται παιδιά της, τα χέρια τους ξετρυπώνουν ανάμεσα απ’ τα σώματα του πλήθους κι αναζητούν το δικό της χέρι. Σπρώχνει τον κόσμο, τα άδεια ρούχα τους κι αυτοί ποδοπατούνται στην προσπάθεια να της ξεφύγουν. Κανείς δε χωρά στο αγοραφοβικό οπτικό της πεδίο.

Οι αστραπές δεν ακούγονται εκεί κάτω, οι φωνές. Μόνο πληθαίνουν τα παλτά του κόσμου, ο συνωστισμός εντείνεται και πολλαπλασιάζονται γύρω της τα παιδικά χέρια καθώς αναμένεται η επόμενη άφιξη. Εκείνη ακροβατεί στην άκρη της αποβάθρας κι ο αέρας του συρμού που καταφθάνει σχεδόν την παρασύρει - σχεδόν του το επιτρέπει. Μπαίνει στο βαγόνι και πίσω της κλείνει η πόρτα, πριν προλάβει κανείς άλλος να περάσει. Οι άλλες της εκδοχές, τα χέρια και τα ρούχα του απρόσωπου πλήθους, παγιδεύονται στον κατακλυσμό του σταθμού. Τώρα ακούγεται μόνο ο χτύπος της καρδιάς της. Κι ακόμα ένας.


0 comments:

Δημοσίευση σχολίου

εγγραφή στο blog

© Giannis Vassilopoulos. Από το Blogger.