25 Ιουνίου 2016


Είμαι ένας ξένος, όπου κι αν πάω. Προσπαθώ να θυμηθώ τα πρόσωπα των ανθρώπων που έχουν περάσει απ' τη ζωή μου και αναρωτιέμαι πως μπορούσα κάποτε να νιώθω τόσο έντονα για αυτούς. Η καλύτερή μου φίλη στο γυμνάσιο, η Σίλια, έμαθα από κοινό γνωστό ότι περνάει στη σχολή που θέλει. Αλλά δεν έμαθα ποια είναι σήμερα η Σίλια. Ούτε ξέρω ποιος είναι σήμερα ο πρώτος μου έρωτας, πως περνάει τη μέρα του, τι έχει σπουδάσει, που δουλεύει. Η καθηγήτρια που εκτίμησα και σεβάστηκα περισσότερο στο γυμνάσιο, δεν με έχει συμβουλέψει τα τελευταία χρόνια κι εγώ δεν της έχω υποσχεθεί ότι στο επόμενο τεστ μαθηματικών θα γράψω καλύτερα. Οι υποσχέσεις αιώνιας αγάπης στην κολλητή μου απ' το γυμνάσιο, η εντύπωση που είχα ότι ο πρώτος έρωτας θα είναι και ο τελευταίος, τώρα μου φαίνονται ζωή κάποιου άλλου. Άλλος ερωτεύτηκε, κι άλλος έβλεπε ταινίες με την Σίλια, όχι εγώ. Εγώ είμαι ένας ξένος, ένας ξένος όπου κι αν πάω.

Οι σχέσεις, λέει ο κόσμος, τελειώνουν κι έτσι θα γίνεται πάντα. Απλά θα παίρνεις από κάθε μία σχέση κάποια μαθήματα. Εμένα αυτό μου ακούγεται σαν παιχνίδι στο χρηματιστήριο, αλλά μάλλον τέτοια είναι η ζωή. Κι αν και δεν μου πάει και τόσο, δεν ξέρω τι να κάνω για να την αλλάξω. Είναι άραγε δική μου; Εύκολα μπορώ να φέρω στο μυαλό ποια ήταν η τελευταία φορά που αναγκάστηκα να κάνω κάτι που δεν ήθελα, η τελευταία φορά που πάλεψα για να καταφέρω κάτι, χωρίς να μου έχει δοθεί ο χρόνος να σκεφτώ αν πραγματικά αυτός είναι ο στόχος μου. Η ζωή έχει την δύναμη να σε πηγαίνει κι εσύ να λες "α, ώστε εδώ θα είμαι τώρα, κάνοντας αυτό, κοντά σε αυτούς" χωρίς να ξέρεις πότε ακριβώς εσύ είπες το ναι. Με τον ίδιο τρόπο μας χωρίζει και τώρα η ζωή. Μπορεί να λέμε ότι θα κρατήσουμε επαφή, αλλά ένας κύκλος έκλεισε κι αυτό το ξέρω καλά.

Ένας κύκλος θα κλείσει όταν φύγω απ' το σπίτι και δεν θα με ξυπνάνε πια οι γονείς μου μ' ένα τοστ κι ένα ποτήρι νερό, κι ας τους επισκέπτομαι, δεν θα είναι το ίδιο. Ήδη θυμάμαι τις διακοπές που πηγαίναμε πριν την κρίση σαν κάτι που νοσταλγώ και που δεν θα γυρίσει ξανά. Έτσι θα θυμάμαι τις μέρες που με ξυπνούσαν με το τοστ και κάποια στιγμή, έτσι θα θυμάμαι την φωνή της μητέρας μου στο τηλέφωνο να με ρωτάει πότε θα γυρίσω σπίτι. Και δεν θα υπάρχει πια ούτε σπίτι, ούτε φωνή. Και θα είμαι ένας ξένος, όπου κι αν πάω. Στην αποφοίτηση του γυμνασίου έγραψα κάποιους στίχους και τους διάβασα στα παιδιά, λέγοντάς τους ακριβώς αυτό. Πόσο ξένος νιώθω, πόσο χαμένος και τα μαθήματα που πήρα από το τέλος εκείνης της σχέσης, ήταν να μην εμπιστεύομαι εύκολα, να μη θεωρώ ότι έχω βρει στεριά, να ξέρω ότι είμαι διαρκώς σε ταξίδι κι οι άνθρωποι περνούν από δίπλα μου σαν πλοία - αναπόφευκτα κάποια στιγμή χωρίζουν οι διαδρομές.

Αν έμαθα κάτι εδώ, απ' τη σχέση μου με εσάς, είναι να αγαπάω τους ανθρώπους ακόμα κι αν ξέρω πως κάποια στιγμή έρχεται το τέλος. Να τους λέω ότι θα τους αγαπώ για πάντα και να το νιώθω, γνωρίζοντας όμως ότι μετά από κάποια χρόνια μπορεί να έχω ξεχάσει το όνομά τους. Θέλει πολύ θάρρος αυτό, θέλει πολλή δύναμη να κάνεις τους ανθρώπους κομμάτι της ζωής σου ξέροντας ότι θα τους χάσεις, αλλά μου δώσατε τη διπλάσια δύναμη απ' όση χρειαζόταν, μου επιστρέψατε περισσότερη αγάπη απ' όση ζήτησα ποτέ, ήσασταν ανοιχτοί και απίστευτα ενδιαφέροντες, πολύ όμορφοι άνθρωποι και με κάνατε κι εμένα ομορφότερο κάθε μέρα που πέρασα κοντά σας. Ακόμα κι αν είμαι ένας ξένος, ένας ξένος όπου κι αν πάω, εδώ, τώρα, δεν είμαι ξένος, κι εσείς, αυτή τη στιγμή δεν είστε περαστικοί. Και σας ευχαριστώ για αυτό απ' την καρδιά μου.

ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΗ ΤΗΣ 3ΗΣ ΛΥΚΕΙΟΥ, 25 ΙΟΥΝΙΟΥ 2016.

1 σχόλιο:

  1. Εύγε για όλα! Για τον συλλογισμό, την άξια διαπίστωση, την προσπάθεια και το θάρρος να παρουσιάσετε αλήθειες. Μπράβο, όμως, κυρίως για την αιματηρή και δύσκολη διαδικασία της ανίχνευσης της αιτιακής αφετηρίας του όλου ζητήματος. Δεν φυγοπονείτε. Απροκάληπτα θέτετε πρώτα στον εαυτό σας απορίες που προκαλούν ψυχικό πόνο. Γιατί έχουμε μάθει να ξεχνάμε τόσο εύκολα; Γιατί οι υποσχέσεις δεν κρατούν για πάντα; Μήπως νομίζουμε ότι αγαπάμε, ενώ στην πραγματικότητα το συναίσθημα ατροφεί μέσα μας; Και καταλήγετε σε κάτι πηγαίο που ανατροφοδοτεί αδιάλλειπτα τη ζωή: την παντοτινή αγάπη (έστω και μνημονική). Τελικά ίσως η αγάπη ενυπάρχει στις σκέψεις μας για τους ανθρώπους, χωρίς να καθίσταται αναγκαία η φυσική επαφή, η συνδιαλλαγή μαζί τους για το υπόλοιπο της ζωής μας. Μάλλον αρκεί το παρόν.
    Αν νιώθω εγώ ξένος, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι το ίδιο νιώθουν και αυτοί. Απλά ή δεν το συνειδητοποιούν ή υπεκφεύγουν.
    Γιατί η φύση του ανθρώπου δεν αλλάζει και με αυτή και η δράση της αγάπης.
    Σας ευχαριστώ πολύ για την υπέρμετρη συγκίνηση που μου προσφέρατε. Σας είμαι ευγνώμων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

εγγραφή στο blog

© Giannis Vassilopoulos. Από το Blogger.